ข้อมูลทรัพยากร

เนื้อหาย่อ : ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่ฉันกังขาการให้อภัยจนกระหายจะได้ ดันลึกลงไปในมัน ทั้งรูปร่างหน้าตา? ทั้งหนทางไปสู่? มายาการที่ เคลือบฉาบมันไว้? รู้แต่ว่านานเท่านาน อย่างเงียบเชียบ ที่ฉันเฝ้ามอง การให้ "อภัย" ของตัวเอง ของผู้คนรอบตัว กระทั่งวันหนึ่งจึงได้ไปถึง ณ ที่ซึ่งฝนเริ่มโปรยสายลงบนกองเพลิงสีแดง... ตรงนั้น สูงขึ้นไป เบื้องบน ได้ปรากฏก้อนเมฆสีเทาทะมึน กระจายตัวห่มดลุมอยู่ทั่วทั้ง ผืนฟ้าที่กำลังส่งเสียงคำราม ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่ฉันเชื่อว่าการให้อภัยมีอยู่จริง และทุก สรรพชีวิตที่พลั้งผิดสมควรได้รับมัน อาจเริ่มต้นจากชั้นเรียนเล็กๆที่ ว่าด้วยความรุนแรงและการไม่ใช้ความรุนแรงเมื่อหลายปีก่อน... หรือ เมื่อ... ช่างเถอะ เพราะเวลานี้มันสำคัญตรงที่ฉันได้ถ่ายทอดสิ่งนี้...มาสู่ การรับรู้ของผู้กระทำและผู้ถูกกระทำแล้ว