ข้อมูลทรัพยากร

เนื้อหาย่อ : ข้า โรคจิต เสียสติ วิปลาศ โอ๊ย! เป็นถ้อยคำที่ฟังแล้วสาหัสสากรรจ์ เจ็บลิกไปถึงจิคสำนึก แต่จริงแล้ว เรื่องราวของบุคคลเหล่านี้มีทั้งสนุกสนาน ร่าเริง มุมมองที่น่ารักเหลือเกิน ความไฟ้ฝันของผมจึงอยาก บอกเล่าเรื่องราวทางจิตเวชศาสตร์ที่เข้าใจง่าย สนุกๆ ก็กำลังคุยกับหมอโรคจิตนี่นา จะทำให้เครียดได้ อย่างไร แต่ก็อยากให้ได้รับความรู้ไปด้วย (อยากได้หลายอย่างจังครับ) มาตั้งหลายปี ไม่ได้ทำสักที จวบ จนกระทั่งคนเองป่วยและได้มาเจอกับน้องนำรักๆ ตลกๆ ประหลาด สองคน นั่นคือ จ็บกะกิ๊ก แม้ว่าจะดู ไร้สติเป็นครั้งคราวและเหมือนคุยกับคนไข้เลยในบางอารมณ์ ในที่สุดหนังสือเล่มนี้ก็สำเร็จชะที่ครับ เรื่องราวหลากหลาย ต้องขอขอบคุณบรรดาคนไข้ที่น่รัก น่เอ็นดู ที่ให้ผมมาเล่าเรื่องราวและเรียนรู้จาก เขาเหล่านั้น เพื่อเป็นประโยชน์แก่ผู้อื่น (แต่จ้างให้ก็จำไม่ได้หรอกว่าเป็นเรื่องของใคร อิ อิ) ขอบคุณครูบา อาจารย์และเพื่อนๆ จิตเวชทุกคนที่อดทน และกรุณาสอนสั่งมั่งคำว่ามั่งจนช่วยให้ผมเป็นจิตแพทย์ได้สำเร็จ (ห้ามมาเอาวุฒิบัตรผมคืนน:) ถ้อยคำหรือเนื้อเรื่องบางครั้งอาจคุดัน รุนแรง เรทอาร์บ้าง เพื่อให้เข้าใจ ได้แบบตรงไปตรงมา เปิดเพยไปเลย และก็ต้องขอขอบคุณ วชิรพยาบาa (ชื่อใหม่ยาวมาก-วิทยาลัยแพทย ศาสตร์กรุงเทพมหานครและวชิรพยาบาล) สถานที่ที่ให้เกิดการเรียนรู้ในฐานะจิตแพทย์อย่างเต็มตัว แล เต็มภาคภูมิ รวมทั้งบุคลากรทุกท่านตั้งแต่ผู้บริหาร เพื่อนร่วมงาน แพทย์ พยาบาล คนงาน นักศึกษาฯ เอ! ขอบคุณไม่จบสักที เริ่มเป็นย้ำคิดย้ำทำแล้วครับ เอาเป็นว่า ขอบคุณพ่อแม่ญาติพี่น้องทั้งตระกูล ครูบา อาจารย์ตั้งแต่รุ่นเตรียมอนุบาลยันปัจจุบัน เพื่นๆ ทุกคนที่รู้จัก และคาดว่จะรู้จักในอนาคต (เพราะ ไม่แน่ว่าวันหนึ่งเรื่องราวของคุณอาจมาปรากฎก็ได้ อิ อิ) สุดท้ายที่อยากบอก สังคมไทยเรายังต้องการความเอื้ออาทร ความรัก ความเมตตา เหมือนเช่นในอดีต เพียงแต่คุณรักคนใกล้ตัวคุณให้มากขึ้น เอาใจใส่เขาให้มากขึ้น ดูแลกันและกันมากขึ้น รับรองว่า ผู้ที่มาพบ ผมจะลดลงแน่นอนครับ สุดท้ายของสุดท้ายอยากบอกว่า รักคนไข้ทุกคนมากครับ พนมทวน ชูแสงทอง กิ๊กกะ จับ 5